Αντί όμως να δοθούν σαφείς απαντήσεις, η δημοτική αρχή επέλεξε να επιτεθεί σε όσους προσέφυγαν σε ελεγκτικές διαδικασίες . Ακούστηκαν χαρακτηρισμοί για «αρνητές των πάντων», για «περίεργους » πολίτες , πρώην καθηγητές και για ανθρώπους που προσέφυγαν σε θεσμικούς και ελεγκτικούς φορείς ζητώντας έλεγχο και διαφάνεια.
Το ενδιαφέρον είναι ότι την ίδια στιγμή ο ίδιος ο δήμαρχος αναγνώρισε δημόσια την ύπαρξη «πλημμελειών» στις μελέτες.
Η λέξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία.
Στη διοικητική και τεχνική γλώσσα, η «πλημμέλεια» δεν είναι μια απλή αβλεψία. Είναι η αναγνώριση ότι υπάρχουν ατέλειες, παραλείψεις ή ελλείψεις στον σχεδιασμό ή στην υλοποίηση ενός έργου. Πρόκειται για έναν προσεκτικά επιλεγμένο όρο που αναγνωρίζει την ύπαρξη προβλήματος χωρίς να αποδίδει ακόμη συγκεκριμένες ευθύνες.
Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: ποιες είναι αυτές οι πλημμέλειες;
Αφορούν τη μελέτη που κόστισε περίπου 300.000 ευρώ;
Αφορούν τον σχεδιασμό της ανάπλασης;
Αφορούν την εφαρμογή του έργου;
Αφορούν την επίβλεψη;
Και αν υπάρχουν πλημμέλειες, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το αποτέλεσμα;
Η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο σοβαρή αν αναλογιστεί κανείς ότι η συγκεκριμένη μελέτη εγκρίθηκε από το κοινοτικό και Δημοτικό Συμβούλιο, χρηματοδοτήθηκε με δημόσιους πόρους και παρουσιάστηκε ως μια σημαντική παρέμβαση για την πόλη.
Σήμερα όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ένα έργο που σχεδιάστηκε για να μεταμορφώσει την περιοχή μένει ημιτελές. Μια ανάπλαση που υποτίθεται ότι θα βελτίωνε τη λειτουργία του δημόσιου χώρου έχει προκαλέσει πλήθος αντιδράσεων για τη λειτουργικότητα του δρόμου, τη μείωση του διαθέσιμου οδικού χώρου και τη χρήση των πεζοδρομίων.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι οι ενστάσεις για το έργο δεν εμφανίστηκαν εκ των υστέρων. Κατατέθηκαν από την πρώτη στιγμή. Το Παρατηρητήριο Πειραϊκής, κάτοικοι, επιστήμονες και ενεργοί πολίτες ανέδειξαν δημόσια τα προβλήματα του σχεδιασμού, υπέβαλαν αναφορές σε ελληνικούς και ευρωπαϊκούς θεσμούς και ζήτησαν επανειλημμένα έλεγχο και λογοδοσία.
Αντί να δοθούν εξηγήσεις για τις «πλημμέλειες», επιχειρήθηκε η απαξίωση όσων άσκησαν αυτό το δημοκρατικό δικαίωμα.
Τώρα η ίδια η δημοτική αρχή παραδέχεται την ύπαρξη προβλημάτων σε ένα έργο που για χρόνια παρουσιαζόταν ως επιτυχημένο και αδιαμφισβήτητο.
Οι δημότες δικαιούνται να μάθουν ποιος αποφάσισε τη διακοπή του έργου, ποιο είναι το συνολικό οικονομικό κόστος, ποιο ποσό θα καταβληθεί στον ανάδοχο, ποια τμήματα εγκαταλείπονται και ποια είναι η τύχη μιας μελέτης που κόστισε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.
Γιατί τα δημόσια έργα δεν κρίνονται από τις μακέτες και τις εξαγγελίες τους. Κρίνονται από το αποτέλεσμα.
Και όταν ένα έργο σταματά στη μέση, ενώ η ίδια η δημοτική αρχή μιλά πλέον για «πλημμέλειες», η συζήτηση δεν μπορεί να κλείσει με χαρακτηρισμούς προς τους πολίτες.
Αντιθέτως, τότε ακριβώς αρχίζει η υποχρέωση της λογοδοσίας...
