Ο Πειραιάς δεν ξεχνά 30 χρόνια μετά - Τίμησε τον πειραιώτη ήρωα των Ιμίων Παναγιώτη Βλαχάκου

Τριάντα χρόνια μετά ο Πειραιάς δεν ξέχασε  και τίμησε σήμερα, τη μνήμη του Πειραιώτη ήρωα των Ιμίων, Αντιναυάρχου Παναγιώτη Βλαχάκου, ο οποίος έπεσε στο καθήκον, στις 31 Ιανουαρίου 1996, υπερασπιζόμενος την πατρίδα, μαζί με τους αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού Χριστόδουλο Καραθανάση και Έκτορα Γιαλοψό.

Η επιμνημόσυνη δέηση για τον Πειραιώτη ήρωα των Ιμίων, Παναγιώτη Βλαχάκο, τελέστηκε σήμερα χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πειραιώς κ.κ. Σεραφείμ,  στην πλατεία Κωνσταντίνου Καραμανλή.

 

 

Τιμές απέδωσαν άγημα και η μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού, καθώς και η Φιλαρμονική Ορχήστρα Πνευστών του Δήμου Πειραιά, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά κλίμα, αντάξιο της σημασίας της ημέρας και της ιστορικής μνήμης. Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων, ενώ η τελετή ολοκληρώθηκε με ενός λεπτού σιγή και την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.

Ο αδελφός του ήρωα των Ιμίων Παναγιώτη Βλαχάκου και Βουλευτής Α΄ Πειραιώς και Νήσων   Νίκος Βλαχάκος,  στον χαιρετισμό του, υπογράμμισε:

«Τριάντα χρόνια. Δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Για εμάς, τους συγγενείς των τριών αξιωματικών, είναι τριάντα χρόνια απουσίας από τις ζωές μας.

Ο Παναγιώτης, ο Χριστόδουλος και ο Έκτορας δεν έγιναν σύμβολα από επιλογή. Έγιναν σύμβολα γιατί έκαναν το καθήκον τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι εκείνη η νύχτα θα γραφτεί στην Ιστορία της νεότερης Ελλάδας.

Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, δεν στεκόμαστε εδώ μόνο για να θυμηθούμε πώς έφυγαν, αλλά κυρίως για να θυμηθούμε πώς έζησαν:  ως αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, ως άνθρωποι του καθήκοντος, ως νέοι Έλληνες που πίστεψαν ότι η πατρίδα δεν είναι έννοια αφηρημένη, αλλά καθημερινή ευθύνη, πίστη και αφοσίωση.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις παραμένουν οι αθόρυβοι φρουροί της χώρας, εκεί όπου χαράσσεται η γραμμή της ελευθερίας μας.

Σήμερα, που οι ισορροπίες στο Αιγαίο αλλάζουν, η μνήμη των τριών ηρώων μας δεν είναι απλώς ιστορική. Είναι βαθιά επίκαιρη.

Οι αυξημένες προκλήσεις μάς υπενθυμίζουν ότι η ειρήνη και η ασφάλεια δεν είναι δεδομένες.

Η απάντηση της Ελλάδας είναι ξεκάθαρη.

Το Πολεμικό μας Ναυτικό συνεχίζει να εκσυγχρονίζεται, με νέα μέσα και νέες δυνατότητες. Με φρεγάτες όπως ο «Κίμων», ο «Νέαρχος», ο «Φορμίων» και ο «Θεμιστοκλής», με στελέχη εκπαιδευμένα, έτοιμα να προστατεύσουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Και δεν είναι τυχαίο. Ο φετινός Ιανουάριος δεν είναι μόνο μήνας μνήμης, είναι και μήνας παρουσίας.

Πριν λίγες μέρες κατέπλευσε στα ελληνικά ύδατα η αιχμή του δόρατος του σύγχρονου Πολεμικού Ναυτικού: η φρεγάτα «Κίμων».

Η άφιξή της δεν αποτελεί απλώς ενίσχυση του στόλου. Αποτελεί μια καθαρή δήλωση αποτροπής επιθετικότητας.

Και μετά από εκείνη τη νύχτα, μετά από αυτά τα τριάντα χρόνια εμπειρίας, μνήμης και γνώσης, ταπεινωμένοι Έλληνες και ταπεινωμένοι αξιωματικοί δεν θα υπάρξουν ξανά.

Είναι σίγουρο πως και τα τρία παλικάρια μας που μας βλέπουν σήμερα, δεν ζητούν δικαίωση με λόγια. Ζητούν να είμαστε άξιοι της θυσίας τους. Να θυμόμαστε χωρίς να εκμεταλλευόμαστε και να τιμούμε χωρίς να ξεχνάμε.

Γιατί η θυσία τους μας υπενθυμίζει και κάτι δύσκολο:

ότι σε κρίσιμες ώρες, οι πολιτικές ενέργειες ή η απουσία καθαρών αποφάσεων έχουν συνέπειες που δεν διορθώνονται. Οι αξιωματικοί πάντα κάνουν το καθήκον τους. Το κράτος όμως έχει την ευθύνη να τους στέλνει στη μάχη με σαφή στόχο και πλήρη κάλυψη.

Τριάντα χρόνια μετά, η υπόσχεση παραμένει η ίδια: Όσο υπάρχουν αξιωματικοί που φορούν τη στολή με συνείδηση, οι τρεις τους θα ζουν πάντα ανάμεσα μας.

Για μένα όμως, επιτρέψτε μου μια προσωπική τοποθέτηση.

Ο Παναγιώτης δεν ήταν μόνο αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Ήταν ο αδερφός μου. Ήταν το άλλο μου μισό, όπου συμπλήρωνε ο ένας τον άλλον  το κενό που άφησε φεύγοντας από τη ζωή η μητέρα μας.

Θέλω να πιστεύω πως σήμερα καμαρώνει από ψηλά, όχι μόνο για τις τελετές μνήμης, αλλά και για το νέο απόκτημα του Πολεμικού Ναυτικού, που συνεχίζει την αποστολή για την οποία έδωσε τη ζωή του.

Θα τον θυμάμαι πάντα για το ήθος, το καθαρό βλέμμα και τη βαθιά πίστη στο καθήκον. Θα νιώθω πάντα υπερήφανος για εκείνον και θα ευχαριστώ τον Θεό για τα χρόνια που πορευτήκαμε και ζήσαμε μαζί...»