Συγκλονίζει η εικόνα της σχολικής καθαρίστριας, που μεγαλώνει μόνη της δύο παιδιά να «σταυρώνεται» επί μιάμιση ώρα στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο Πειραιά σε...
Από τη μία πλευρά, ο δήμαρχος Πειραιά να επικαλείται τέσσερις καταγγελίες διευθυντών για πλημμελή απόδοση, επιβάλλοντας την απόλυση μόλις δύο μήνες πριν λήξει η σύμβασή της. Από την άλλη, οι κραυγές από τον εξώστη, οι φωνές των σωματείων και της αντιπολίτευσης που ικέτευαν για μια σταγόνα αναλογικότητας, έπεφταν πάνω σε ένα τείχος άτεγκτης λογικής. Η ντροπιαστική στιγμή, όμως, κορυφώθηκε όταν η γυναίκα, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσει το ψωμί της, επέστρεψε μετά από δύο ώρες φέρνοντας μαζί της το παιδί της, έναν έφηβο 18 χρονών που βρίσκεται στην τελική ευθεία των Πανελληνίων. Η έκθεση του παιδιού στην ειρωνεία της εξουσίας και στην ταπείνωση της μητέρας του είναι μια μορφή συμβολικής βίας. Ένα παιδί 18 χρονών μαθαίνει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αλλά συχνά επιλεκτικά αυστηρή με τους αδύναμους.
Εκεί στο δημοτικό συμβούλιο Πειραιά παίχτηκε μια πράξη ακραίας ταπείνωσης: ένας νέος άνθρωπος αναγκάστηκε να εκτεθεί, να γίνει μάρτυρας του εξευτελισμού της μάνας του, να δει το μέλλον του να γίνεται αντικείμενο παζαριού για μισθούς δυο μηνών 1.400 ευρώ.
Αυτά τα 1.400 ευρώ, που για κάποιους συμβούλους μπορεί να μην είναι παρά ένα δείπνο με φίλους, για αυτή την οικογένεια μεταφράζονται σε γάλα, σε ρεύμα και σε αξιοπρέπεια. Η απίστευτη υπόσχεση πως θα τοποθετήσει σε κάποια εταιρεία για να πάρει αυτά τα χρήματα, υπήρξε η επιτομή της ειρωνείας και της πολιτικής υπεκφυγής.
Γιατί η γυναίκα δεν έχανε μόνο δύο μισθούς· έχανε το δικαίωμά της στο αύριο, τη μοριοδότηση του ΑΣΕΠ και τη δυνατότητα να διεκδικήσει ξανά μια θέση εργασίας, αφού η καταγγελία της σύμβασης τη σημαδεύει υπηρεσιακά. Το επιχείρημα της μη εργατικότητας ακούγεται σχεδόν προκλητικό όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξυπνά το χάραμα και κοιμάται τα μεσάνυχτα για να τα βγάλει πέρα, εξαντλώντας τα βιολογικά της όρια πριν καν πιάσει τη σκούπα στο σχολείο.
Φυσικά, κανείς δεν θέλει βρώμικα σχολεία, αλλά η λύση δεν μπορεί να είναι η εξόντωση του πιο αδύναμου κρίκου. Η αυστηρότητα που εξαντλείται στην καθαρίστρια, την ώρα που το παιδί της δίνει την πιο κρίσιμη μάχη της ζωής του, δεν είναι διοίκηση· είναι επίδειξη ισχύος.
Τη στιγμή που μια εκπαιδευτικός από τον εξώστη ζήτησε να μιλήσει «ως άνθρωπος» και έλαβε την ειρωνική απάντηση «γιατί εδώ είμαστε ζώα;», αποκαλύφθηκε το πραγματικό χάσμα.
Σε κάθε περίπτωση οι θεσμοί δεν κρίνονται από την τυφλή εφαρμογή των κανονισμών, αλλά από την ικανότητά τους να διακρίνουν την ανθρώπινη ανάγκη πίσω από τους αριθμούς πρωτοκόλλου. Αυτή η γυναίκα και το παιδί της έφυγαν από την αίθουσα έχοντας πάρει ένα σκληρό μάθημα: ότι σε ορισμένα κέντρα αποφάσεων, η ανθρωπιά θεωρείται «παρατυπία» και η φτώχεια αντιμετωπίζεται με μια ελεημοσύνη που απλώς βαφτίζει την ταπείνωση «λύση»...
