Latest News

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

"Δείχναμε στους λιμενικούς τα παιδιά μας να πνίγονται κι αυτοί πυροβολούσαν στον αέρα..."


Σοκαριστική περιγραφή μετανάστη στον Guardian: Δείχναμε στους λιμενικούς τα παιδιά μας, αυτοί πυροβολούσαν στον αέρα και μας έδιωχνανΣτοιβαγμένοι σαν ζώα, έχοντας υποστεί εκμετάλλευση και πάντα με τον κίνδυνο, όχι να μην τα καταφέρουν, αλλά να πνιγούν στη...
θάλασσα αβοήθητοι.
Η μαρτυρία Αφγανού λαθρομετανάστη είναι τόσο σκληρή και αδυσώπητη, όσο και η εμπειρία την οποία αναγκάστηκε να ζήσει στο δρόμο για την ελευθερία του.


Σε ένα άρθρο-κόλαφο του βρετανικού Guardian, με τίτλο «Φωνές από το θανατερό ταξίδι της Ευρώπης», περιγράφονται οι περιπτώσεις πέντε παράτυπων μεταναστών. Είτε μέσω Τουρκίας, είτε μέσω Ελλάδας και Ιταλίας, καθημερινά προσπαθούν να περάσουν χιλιάδες άνθρωποι. 
Μια από αυτές τις σκληρές περιπτώσεις είναι του Αμπντούλ Σαμπούρ Αζίζι από το Χεράτ του Αφγανιστάν που μιλάει στον Guardian για την περίπτωσή του. Και τα λέει όλα: «Συναντήσαμε τους εμπόρους στην Κωνσταντινούπολη . Μέναμε σε ένα φτηνό ξενοδοχείο: εγώ, η γυναίκα μου και ο 10χρονος γιο μας. Ήρθε και μας πήρε από το ξενοδοχείο και μας πήγε στη Σμύρνη. Μας πήρε πάνω από μισή ώρα για να φτάσουμε στην τουρκική ακτή και περίπου στις 22:00 ξεκινήσαμε με τη βάρκα.
Η βάρκα ήταν περίπου 10 μέτρα και βρισκόμασταν μέσα 26 άνθρωποι. Είκοσι τρεις από εμάς ήταν από το Αφγανιστάν, οι υπόλοιποι από τη Συρία. Ήμασταν στη θάλασσα για περίπου δύο ώρες πριν φτάσαμε στα ελληνικά ύδατα και είδαμε τα φώτα της Σάμου. Στη συνέχεια, ο κινητήρας του σκάφους ζεστάθηκε και ξαφνικά σταμάτησε. Αλλά η θάλασσα ήταν πολύ ήρεμη, δεν υπήρχαν καθόλου κύματα και το φεγγάρι ήταν πολύ γεμάτο.
Στη συνέχεια, ένα [ελληνικό] σκάφος της ακτοφυλακής εμφανίστηκε και πλησίασε τη βάρκα μας και οι άνδρες επί του σκάφους άρχισε να φωνάζουν ''γυρίστε πίσω στην Τουρκία''. Τους είπαμε ότι το σκάφος είχε χαλάσει, ''Δεν μπορούμε να πάμε πίσω, έχουμε μωρά στο σκάφος, χρειαζόμαστε βοήθεια'' τους απαντήσαμε. Και σε κάποιο σημείο πήραμε τα μωρά και τους κρατήσαμε ψηλά, πάνω από τα κεφάλια μας, για να τους δείξουμε ότι υπήρχαν παιδιά στο πλοίο. Αλλά δεν μας ακούγαν. Είχαν όπλα και πυροβολούσαν στον αέρα . Στη συνέχεια, δύο από αυτούς βγήκαν από το σκάφος τους και μπήκαν στη βάρκα μας. Με ένα μεγάλο σχοινί έδεσαν τα πλοία μαζί και με μεγάλη ταχύτητα άρχισαν να μας τραβούν με κατεύθυνση προς την Τουρκία.
Πηγαίναμε τόσο γρήγορα που το σκάφος άρχισε να αναπηδά, όπως ένα φίδι στο νερό. Στη συνέχεια, το σχοινί δεμένο ξαφνικά έσπασε και η βάρκα άρχισε να μπάζει νερό και εμείς αρχίσαμε να κραυγάζουμε ΄Βοήθεια, βοήθεια''. Ήταν οι μόνες λέξεις που γνωρίζαμε στα αγγλικά.
Αρχίσαμε να πανικοβαλλόμαστε. Προσπαθούσαμε με κουβάδες και με τα χέρια να βγάλουμε το νερό. Σε κάποιο σημείο, οι λιμενοφύλακες έκοψαν το σκοινί και άρχισε να κλωτσούν το σκάφος.
Η βάρκα τούμπαρε και πέσαμε στη θάλασσα. Αρκετοί προσπάθησαν να κρατηθούν από το σκάφος της ακτοφυλακής, αλλά μας έσπρωχναν και πατούσαν τα χέρια μας με τα παπούτσια τους. Εμένα ένας από αυτούς με κλώτσησε στο στήθος και είδα μια γυναίκα να την αρπάζουν από τα μαλλιά και την ρίχνουν ξανά στη θάλασσα.
Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Δεν υπήρχε χρόνος για να σώσουμε τα παιδιά μας. Είχαμε φτάσει στην Ευρώπη. Ήμασταν πρόσφυγες. Αλλά ξαφνικά έχασα το παιδί μου και τη γυναίκα μου.