Η Φούρια Ρόχα είναι από άλλον πλανήτη. Η Ισπανία πραγματοποίησε μία εμφάνιση αντάξια της ιστορίας, της ποιότητας και της ποδοσφαιρικής της φιλοσοφίας, νίκησε με 2-0 τη Γαλλία στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου και προκρίθηκε με εμφατικό τρόπο στον μεγάλο τελικό της διοργάνωσης.
Απέναντι σε μία ομάδα γεμάτη αστέρες, ταχύτητα και προσωπικότητα, οι Ισπανοί δεν φοβήθηκαν ούτε για μία στιγμή. Πήραν από νωρίς τον έλεγχο, έκρυψαν την μπάλα, έκλεισαν τους χώρους προς τον Κιλιάν Εμπαπέ και μετέτρεψαν το υποτιθέμενο ντέρμπι σε μία επίδειξη αγωνιστικής ανωτερότητας.
Η ομάδα του Λουίς ντε λα Φουέντε δεν προκρίθηκε απλώς στον τελικό. Έφτασε εκεί παίζοντας ποδόσφαιρο κυριαρχίας, με καθαρό μυαλό, τακτική πειθαρχία και μία σπάνια αυτοπεποίθηση που έκανε τη Γαλλία να μοιάζει ανήμπορη να αντιδράσει.
Ο Γιαμάλ κέρδισε το πέναλτι, ο Ογιαρθάμπαλ άνοιξε τον δρόμο
Η Ισπανία μπήκε στον αγωνιστικό χώρο αποφασισμένη να επιβάλει τους δικούς της κανόνες. Κυκλοφόρησε με υπομονή την μπάλα, ανέβασε ψηλά τις γραμμές της και έβαλε από τα πρώτα λεπτά τη Γαλλία σε θέση άμυνας.
Ο Λαμίν Γιαμάλ αποτέλεσε και πάλι μόνιμη πηγή κινδύνου από τη δεξιά πλευρά. Ο νεαρός άσος ταλαιπώρησε τον Λουκά Ντιν, δημιούργησε ρήγματα και στο 20ό λεπτό κέρδισε το πέναλτι από το οποίο προέκυψε το πρώτο γκολ.
Ο Ντιν εκτίμησε λανθασμένα τη φάση και, στην προσπάθειά του να απομακρύνει, βρήκε με το πόδι τον Γιαμάλ μέσα στην περιοχή. Ο διαιτητής έδειξε αμέσως την άσπρη βούλα και ο Μικέλ Ογιαρθάμπαλ ανέλαβε την ευθύνη.
Ο Ισπανός επιθετικός εκτέλεσε με δύναμη στο 22ο λεπτό, νίκησε τον Μάικ Μενιάν και έγραψε το 1-0, πετυχαίνοντας παράλληλα το πέμπτο προσωπικό του γκολ στη διοργάνωση. Ήταν η πρώτη φορά στο συγκεκριμένο Μουντιάλ που η Γαλλία βρέθηκε πίσω στο σκορ.
Το γκολ δεν έκανε την Ισπανία να οπισθοχωρήσει. Αντίθετα, της έδωσε ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Οι παίκτες του Ντε λα Φουέντε συνέχισαν να πιέζουν, να αλλάζουν γρήγορα την μπάλα από τη μία πλευρά στην άλλη και να εκθέτουν την αδυναμία των Γάλλων να ακολουθήσουν τον ρυθμό τους.
Η Γαλλία εγκλωβίστηκε στο ισπανικό τείχος
Οι «τρικολόρ» προσπάθησαν να αντιδράσουν κυρίως μέσα από τις εκρήξεις του Εμπαπέ και του Μπαρκολά, όμως η ισπανική άμυνα ήταν σχεδόν αλάνθαστη. Ο Ουνάι Σιμόν λειτούργησε ως τελευταίος αμυντικός, βγαίνοντας αποφασιστικά έξω από την περιοχή του όταν χρειάστηκε, ενώ οι συμπαίκτες του περιόρισαν στο ελάχιστο τις καθαρές γαλλικές ευκαιρίες.
Χαρακτηριστική ήταν η φάση στο 42ο λεπτό, όταν ο Εμπαπέ βγήκε στην πλάτη της άμυνας, αλλά ο Ισπανός τερματοφύλακας διάβασε άψογα τη φάση και απομάκρυνε προτού ο Γάλλος επιθετικός γίνει απειλητικός.
Την ίδια στιγμή, η Ισπανία άγγιξε και δεύτερο γκολ πριν από την ανάπαυλα. Στο 38ο λεπτό, έκλεψε την μπάλα μετά από κακή μεταβίβαση του Μενιάν, ο Ντάνι Όλμο και ο Γιαμάλ συνεργάστηκαν εξαιρετικά, όμως η τελική προσπάθεια του Φαμπιάν Ρουίθ κόντραρε και πέρασε άουτ.
Η εικόνα του πρώτου ημιχρόνου ήταν απολύτως ξεκάθαρη: η Ισπανία ήξερε ακριβώς τι ήθελε να κάνει, ενώ η Γαλλία έψαχνε απαντήσεις χωρίς να μπορεί να τις βρει.
Ποίημα από τον Πόρο και τέλος στη γαλλική αντίσταση
Ο Ντιντιέ Ντεσάν επιχείρησε να αλλάξει την κατάσταση στο δεύτερο μέρος, περνώντας τον Κονέ στη θέση του Ραμπιό. Η Γαλλία, όμως, συνέχισε να παίζει χωρίς συνοχή, με μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των γραμμών και χωρίς τρόπο να διασπάσει την εξαιρετική ισπανική οργάνωση.
Η χαριστική βολή ήρθε στο 58ο λεπτό και ήταν βγαλμένη από το εγχειρίδιο του ισπανικού ποδοσφαίρου.
Η Φούρια Ρόχα άλλαξε με υπομονή την μπάλα από αριστερά προς τα δεξιά. Ο Πέδρο Πόρο συνδυάστηκε υπέροχα με τον Ντάνι Όλμο, μπήκε στην περιοχή και με ψύχραιμο πλασέ έστειλε την μπάλα στη γωνία του Μενιάν για το 2-0.
Ήταν ένα γκολ που αποτύπωνε ολόκληρη την εμφάνιση της Ισπανίας: κίνηση, ακρίβεια, συνεργασία, τεχνική και απόλυτη πίστη στο πλάνο.
Τρία λεπτά αργότερα, ο Γιαμάλ έστειλε ξανά την μπάλα στα δίχτυα με εντυπωσιακό τελείωμα, όμως το γκολ ακυρώθηκε για οριακό οφσάιντ. Ακόμη και έτσι, το μήνυμα ήταν σαφές. Η Ισπανία δεν είχε διάθεση να διαχειριστεί απλώς το προβάδισμά της. Ήθελε να συντρίψει κάθε γαλλική ελπίδα επιστροφής.
Ούτε ο Εμπαπέ μπορούσε να τη σώσει
Η Γαλλία επιχείρησε να ανεβάσει την πίεσή της στο τελευταίο κομμάτι της αναμέτρησης, όμως ακόμη και οι καλύτερες στιγμές της προέκυψαν περισσότερο από ατομικές ενέργειες παρά από οργανωμένη ανάπτυξη.
Ο Εμπαπέ δοκίμασε στο 64ο λεπτό το πόδι του από δύσκολη γωνία, αλλά ο Σιμόν απέκρουσε, ενώ στο 81ο λεπτό ο Ντεζιρέ Ντουέ έχασε τη μεγάλη ευκαιρία να ξαναβάλει τη Γαλλία στο παιχνίδι. Με τον Ισπανό τερματοφύλακα εκτός εστίας, καθυστέρησε να εκτελέσει και του επέτρεψε να επιστρέψει και να μπλοκάρει.
Ήταν η φάση που συμπύκνωσε ολόκληρη τη γαλλική βραδιά: δισταγμός, έλλειψη καθαρού μυαλού και μία μόνιμη αίσθηση ότι η Ισπανία βρισκόταν πάντα ένα βήμα μπροστά.
Μία νίκη που έστειλε μήνυμα τίτλου
Το τελευταίο σφύριγμα βρήκε τους Ισπανούς να πανηγυρίζουν μία πανάξια και ιστορική πρόκριση. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης θα αγωνιστεί στον δεύτερο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου της ιστορίας της, μετά την κατάκτηση του τροπαίου το 2010.
Στον δρόμο της προς τον τελικό, η Ισπανία απέκλεισε διαδοχικά την Πορτογαλία, το Βέλγιο και τη Γαλλία, αποδεικνύοντας ότι δεν διαθέτει απλώς ταλέντο, αλλά και χαρακτήρα πρωταθλήτριας.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι ο τρόπος. Η Φούρια Ρόχα παίζει με την ωριμότητα μιας έμπειρης ομάδας, την ενέργεια μιας νέας γενιάς και την αυτοπεποίθηση ενός συνόλου που γνωρίζει ότι αυτή τη στιγμή μπορεί να νικήσει οποιονδήποτε.
Στον μεγάλο τελικό της Κυριακής θα αντιμετωπίσει τον νικητή του δεύτερου ημιτελικού ανάμεσα στην Αγγλία και την Αργεντινή. Όποια ομάδα κι αν βρεθεί απέναντί της, ένα είναι βέβαιο: μετά την παράσταση απέναντι στη Γαλλία, η Ισπανία δεν πηγαίνει απλώς στον τελικό.
Πηγαίνει για να κατακτήσει τον κόσμο.
