Από τα πολλά «διαμάντια» που περιέχονται στα 123 έγγραφα, τα οποία αποχαρακτήρισε και δημοσιοποίησε η ΕΥΠ, καλύπτοντας την εγχώρια αντανάκλαση της πρώτης περιόδου του Ψυχρού Πολέμου, από το 1953 έως και το 1959, είναι και μια αναφορά του Ιουλίου του 1953, με τίτλο... «ΕΔΑ και ΚΚΕ».
Από την αρχή της αναφοράς ξεκαθαρίζεται ότι η ΕΔΑ «αποτελεί την νόμιμον πολτικήν οργάνωσιν την οποίαν εδημιούργησεν εις το εσωτερικόν της χώρας η εις το παραπέτασμα καταφυγούσα ηγεσία του ΚΚΕ προς τον σκοπόν όπως αντικαταστήσει εις την πολιτικήν ζωήν της χώρας το κομμουνιστικόν κόμμα το οποίο ετέθη εκτός νόμου».
Ο συντάκτης της αναφοράς ανησυχεί σφόδρα για την «αναπτυσσομένη» δραστηριότητα της ΕΔΑ σε «όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής της χώρας» γι’ αυτό και αναζητά αγωνιωδώς «δυναταί λύσεις περιορισμού της δραστηριότητος του κομμουνισμού».
Δεν είναι, όμως, ο μοναδικός.
Ανάλογη αγωνία έχουν και οι καθεστωτικές εφημερίδες της εποχής, οι οποίες αντανακλούν το κυρίαρχο, αντικομμουνιστικό αφήγημα του μετεμφυλιακού πολιτικού συστήματος της χώρας.Έτσι, ο πράκτοράς μας, διαπιστώνει, ότι το «πρόβλημα ΕΔΑ»(sic) απασχολεί και μερίδα του «αστικού τύπου»(sic) ο οποίος «υποστήριξε διαφορετικές απόψεις επί του θέματος (…)».
Παραθέτει λοιπόν την άποψη της «Βραδυνής», σύμφωνα με την οποία «επιβάλλεται η διάλυσις της ΕΔΑ» και την άποψη της «Εστίας», η οποία «επέμεινε επί της απόψεως, ότι όχι μόνον δεν πρέπει να διαλυθεί η ΕΔΑ, αλλά αντιθέτως το κράτος πρέπει να προχωρήσει έτι περαιτέρω και να νομιμοποιήσει το ΚΚΕ, ίνα ούτω απομονωθεί ο κομμουνισμός εις το εσωτερικόν της χώρας».
Ο φέρελπις Έλλην «007» λοιπόν, συνοψίζει τις τρεις «λύσεις» του «προβλήματος ΕΔΑ»:
- Να διαλυθεί η ΕΔΑ
- Να νομιμοποιηθεί το ΚΚΕ
- Να μείνουν τα πράγματα ως έχουν.
Την νομιμοποίηση του ΚΚΕ ο πράκτοράς μας δεν θέλει ούτε να την ακούσει, καθώς «κρίνεται εντελώς ασύμφορος», μεταξά άλλων και διότι, με τη νομιμοποίησή του δεν θα ήταν σίγουρη η ταυτόχρονη διάλυση της ΕΔΑ. «Οπότε το κράτος θα έχει (…) να αντιμετωπίσει μίαν ακόμη νόμιμον κομμουνιστικήν οργάνωσιν, το ΚΚΕ (…)».

Μεταξύ αυτών των μέτρων είναι το κυνήγι της «Αυγής» με απανωτές μηνύσεις με αφορμή «αντεθνικό» περιεχόμενο, όπως φυσικά το εννοούσε η «υπηρεσία».
Αλλά και η δημιουργία «μακράς πνοής προγράμματος αντικομμουνιστικής διαφωτίσεως του ελληνικού λαού (…)».


