«Το παιδί μου το διαπόμπευσαν»: Η μητέρα του μηχανοδηγού στα Τέμπη λέει όσα δεν είχε πει ποτέ και η ομιλία της πάγωσε το ακροατήριο

 Σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκαν στην Καισαριανή τα αποκαλυπτήρια του μνημείου που είναι αφιερωμένο στα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών. Η στιγμή που συγκλόνισε περισσότερο ήταν η ομιλία της Γιάννας Βούλγαρη, μητέρας του Σπύρου Βούλγαρη, ενός από τους δύο μηχανοδηγούς της εμπορικής αμαξοστοιχίας, η οποία μίλησε δημόσια για πρώτη φορά, καταγγέλλοντας ότι το παιδί της στοχοποιήθηκε άδικα.

Η μητέρα του 35χρονου μηχανοδηγού απευθύνθηκε με έντονη συγκίνηση στα μέλη του δικαστηρίου που θα κληθούν να αποδώσουν ευθύνες. Τόνισε ότι περιμένει από τη Δικαιοσύνη να πράξει το καθήκον της, ζητώντας από τους δικαστές να σκεφτούν πρώτα ως γονείς και έπειτα ως λειτουργοί του νόμου.

Αναφερόμενη στη σιωπή που είχε κρατήσει μέχρι σήμερα, εξήγησε ότι ο γιος της υπέστη άδικη διαπόμπευση. «Δεν μίλησα ποτέ, ούτε εμφανίστηκα στα κανάλια. Το παιδί μου δέχθηκε χλευασμό όσο κανείς άλλος», είπε, επιμένοντας να αποκαταστήσει τη μνήμη του Σπύρου Βούλγαρη.

Συνέχισε λέγοντας ότι ειπώθηκαν πολλά, ακόμη και μέσα στη Βουλή, τα οποία πλήγωσαν βαθιά την οικογένεια. «Ελπίζω το παιδί μου να αναπαύεται ήρεμο. Στην αρχή ντρεπόμασταν να κυκλοφορήσουμε. Και δυστυχώς συμπαρασύραμε και την οικογένεια του άλλου παιδιού, που δεν είχε καμία ευθύνη. Όλοι ξέρουμε ότι ως φοιτητές ανήκουμε κάπου, αλλά αυτό δεν μας κάνει λαθρέμπορους ή οτιδήποτε άλλο μας προσάπτουν», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Υπενθυμίζεται ότι οι οικογένειες των δύο μηχανοδηγών είχαν δει τις φωτογραφίες των παιδιών τους να καταστρέφονται στον τόπο του δυστυχήματος, ενώ στην πρώτη συνάντηση συγγενών στη Λάρισα τους ζητήθηκε να αποχωρήσουν λόγω «σύγκρουσης συμφερόντων».

Μιλώντας για τον Σπύρο, η κυρία Βούλγαρη τον περιέγραψε ως έναν νέο με σπουδές, αφοσιωμένο στη δουλειά του, παρά τις δικές της ανησυχίες για το επάγγελμα. «Το παιδί μου εργαζόταν σκληρά. Είχε τελειώσει ΤΕΙ, είχε κάνει μεταπτυχιακό και μετά μπήκε στον ΟΣΕ, κάτι που εγώ δεν ήθελα, γιατί ήξερα ότι δεν θα είχε γιορτές, ότι θα δούλευε μέρα-νύχτα. Το είχα ζήσει και με τον άντρα μου στην Πολεμική Αεροπορία», είπε.

Στη συνέχεια μίλησε για τη σχέση τους: «Έφευγε πάντα με χαμόγελο και γύριζε με χαμόγελο. Μου έλεγε πάντα “Μάνα, όλα θα πάνε καλά”. Εύχομαι κανείς να μη ζήσει τον πόνο που ζούμε εμείς. Δεν περνάει ποτέ».

Κλείνοντας, απευθύνθηκε στον Παύλο Ασλανίδη, πρόεδρο του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, εκφράζοντας την επιθυμία να τον γνωρίσει από κοντά. Εκείνος ανέβηκε στο βήμα και την αγκάλιασε, σε μια στιγμή που είχε έντονο ανθρώπινο και συμβολικό χαρακτήρα, καθώς σηματοδότησε την ουσιαστική ένταξη των οικογενειών των μηχανοδηγών στον Σύλλογο.