Στα παιδικά του χρόνια και την εφηβεία του αναφέρθηκε ο Κωνσταντίνος Καζάκος επισημαίνοντας ότι ανέκαθεν είχε πλήρη συνείδηση ότι οι γονείς του ήταν σταρ, κάτι που από τη μια τον έκανε περήφανο κι από την άλλη, του δημιουργούσε την ευθύνη να είναι αντάξιος του... ονόματός του.
«Το ζούσα καθημερινά. Έβλεπα τις αντιδράσεις του κόσμου προς τους γονείς μου. Η αγάπη που έπαιρναν ήταν τεράστια, κι εγώ ήμουν υπερήφανος παρατηρώντας πόσο τους λατρεύουν οι άνθρωποι. Παράλληλα, αυτό το γεγονός μού δημιουργούσε ευθύνες. Ως έφηβος, θυμάμαι, σκεφτόμουν: “Οι γονείς σου είναι δύο άνθρωποι που αγαπά όλη η Ελλάδα. Μην κάνεις βλακείες και τους εκθέσεις”. Πάντα είχα φρένο στη ζωή μου και συνεχίζω να έχω. Δεν πρόκειται να προδώσω ποτέ την αγάπη του κόσμου, τόσο προς τους γονείς μου όσο και προς εμένα, όχι για να πουν “αυτός είναι άξιος γιος”, αλλά από σεβασμό στο ίδιο το συναίσθημα» τόνισε.
Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει χρόνια που έχουν φύγει από τη ζωή, ο ίδιος δεν παύει ποτέ να τους σκέφτεται και να φέρνει στη θύμισή του στιγμές μαζί τους. «Θα ήθελα πολύ να τους αγκαλιάσω ξανά» επισημαίνει.
«Τόσο τη μητέρα μου όσο και τον πατέρα μου τους έχω στην καρδιά και στο μυαλό μου μόνιμα. Δεν φεύγουν από εκεί. Δεν υπάρχει παιδί που να μην του λείπει η αγκαλιά της μάνας του ή του πατέρα του. Θα ήθελα πολύ να τους αγκαλιάσω ξανά. Δυστυχώς, δεν γίνεται. Επειδή θεωρώ πως είμαι αρκετά φιλοσοφημένος, ξέρω ότι όταν ένας κύκλος τελειώνει, πρέπει να προχωράμε παρακάτω. Οφείλουμε να το κάνουμε πρωτίστως για εκείνους που μας αγαπούσαν και ήθελαν να είμαστε καλά. Σαφώς τα τραύματα μιας απώλειας πονούν βαθύτατα, αλλά έχουμε χρέος να συνεχίσουμε» ανέφερε, μεταξύ άλλων, σε συνέντευξή του περιοδικό Hello.
