Δεν πρόλαβαν να βγάλουν αρχηγό στη ΝΔ και ορισμένοι άρχισαν να το παίζουν αρχηγόπουλα, που λέει στα "Παρατράγουδα" και η Ανίτα Πάνια.
Βγαίνει ο γαλάζιος πικραμένος πολιτικάντης και αυτοανακηρύσσεται "Πειραιάρχης", επειδή, λέει, στήριξε τον Αντώνη Σαμαρά για την προεδρία του κόμματος.
Η παλαιοκομματική νοοτροπία τύπου Μαυρογιαλούρου είναι εμφανής, όπως και η σκοπιμότητα. Λέγε λέγε όλο και κάποιος θα τσιμπήσει. Άσε που μπορεί να το πιστέψουν και οι ίδιοι. Εντάξει, ο καθένας μπορεί να δηλώνει ότι θέλει στην Ελλάδα, όπως έλεγε ο Τσαρούχης.
Η αλήθεια είναι ότι αρχηγός δεν γίνεται κάποιος από μόνος του. Χρειάζεται να τον αναδείξουν οι άλλοι. Ή αν θέλετε να τους πείσει με τις πράξεις του και τα έργα του, ώστε να κερδίσει την αναγνώρισή τους και να τον αποδεχθούν για ηγέτη.
Για παράδειγμα, οι γαλάζιοι αποκαλούσαν "Πειραιάρχη" τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, όταν ως πρώτος βουλευτής κατέβηκε το 1986 και κέρδισε το δήμο για τη ΝΔ μετά από πολλά χρόνια. Στο ΠΑΣΟΚ αποκαλούσαν "Πειραιάρχη" τον Κώστα Λαλιώτη, όταν ήταν πρώτος βουλευτής στη Β' Πειραιά και επί χρόνια υπουργός ΠΕΧΩΔΕ είχε προωθήσει τόσα έργα κατά τη θητεία του, όσα δεν είχαν γίνει για δεκαετίες ολόκληρες στην ευρύτερη περιοχή.
Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν. Γιατί, Πειραιάρχες δεν υπάρχουν πια κάτω στο λιμάνι. Τους πάτησε το τρένο, μαζί με τους (ψευτο)μάγκες!
