Σε νέο κύκλο εσωστρέφειας, φημολογίας και πολιτικής αμηχανίας βρέθηκε ο χώρος της Κεντροαριστεράς, μετά τα δημοσιεύματα που ήθελαν τον Στέφανο Κασσελάκη να βρίσκεται σε τροχιά προσέγγισης με... το ΠΑΣΟΚ.
Το σενάριο διαψεύστηκε άμεσα και κατηγορηματικά από την πλευρά των Δημοκρατών, ωστόσο η ίδια η ταχύτητα με την οποία κυκλοφόρησε και συζητήθηκε ανέδειξε για ακόμη μία φορά το ρευστό τοπίο στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο.
Η απάντηση από την πλευρά Κασσελάκη ήταν απολύτως αρνητική. Οι Δημοκράτες χαρακτήρισαν τα σχετικά σενάρια «κατασκεύασμα», κάνοντας λόγο για «φαντασιώσεις» και «ευσεβείς πόθους» όσων, όπως ανέφεραν, δεν αποδέχονται την αυτόνομη πολιτική πορεία του κόμματος. Η κεντρική φράση της διάψευσης ήταν χαρακτηριστική: «Οι Δημοκράτες δεν μετακινούνται. Προχωρούν μπροστά». Με αυτόν τον τρόπο, η πλευρά Κασσελάκη επιχείρησε να κλείσει άμεσα κάθε συζήτηση περί προσχώρησης, συνεργασίας ή παρασκηνιακής συνεννόησης με τη Χαριλάου Τρικούπη.
Η διάψευση και το μήνυμα
Η ανακοίνωση δεν είχε μόνο χαρακτήρα τεχνικής αποκατάστασης μιας πληροφορίας. Είχε και σαφές πολιτικό περιεχόμενο. Ο Στέφανος Κασσελάκης επιχειρεί να εμφανίσει τους Δημοκράτες ως αυτόνομο πόλο, με διακριτή ταυτότητα και φιλοδοξία παρουσίας στον χώρο του προοδευτικού Κέντρου. Για αυτό και η σύνδεσή του με σενάρια μετακίνησης προς το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίστηκε ως απειλή στην πολιτική αφήγηση που προσπαθεί να οικοδομήσει.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται ακριβώς εκεί. Διότι ακόμη και αν το συγκεκριμένο σενάριο διαψεύστηκε, η ευκολία με την οποία τέτοιες φήμες αποκτούν δημόσια κυκλοφορία φανερώνει ότι η Κεντροαριστερά παραμένει ένας χώρος χωρίς σταθερό κέντρο βάρους. Κόμματα, προσωπικές στρατηγικές, πρώην αρχηγοί, νέες κινήσεις και παλαιές φιλοδοξίες συνυπάρχουν σε ένα περιβάλλον όπου τίποτα δεν θεωρείται οριστικά κλειστό.
Μεταξύ πίεσης και αμηχανίας
Για το ΠΑΣΟΚ, τα σενάρια γύρω από τον Κασσελάκη ήρθαν σε μια περίοδο κατά την οποία η Χαριλάου Τρικούπη προσπαθεί να διατηρήσει την εικόνα της αυτόνομης πορείας και της θεσμικής σοβαρότητας. Η ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη δεν έχει κανέναν λόγο να εμφανιστεί ως χώρος υποδοχής προσώπων που κουβαλούν μαζί τους έντονες εσωκομματικές συγκρούσεις, προηγούμενες ρήξεις και βαριά πολιτική δημοσιότητα.
Την ίδια στιγμή, όμως, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αγνοήσει ότι δέχεται πίεση από πολλές πλευρές. Από τη μια, επιχειρεί να αποδείξει ότι μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική. Από την άλλη, βλέπει τον ευρύτερο χώρο να αναδιατάσσεται γύρω του, χωρίς το ίδιο να έχει ακόμη επιβάλει πλήρως τους όρους του παιχνιδιού. Κάθε φήμη, κάθε συζήτηση για μετακινήσεις και κάθε σενάριο ανασύνθεσης λειτουργούν ως υπενθύμιση ότι η πολιτική κυριαρχία στον χώρο δεν έχει κριθεί.
Ο «παράγοντας Τσίπρας»
Στο φόντο όλων αυτών παραμένει και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος εξακολουθεί να λειτουργεί ως καταλύτης εξελίξεων στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Οι κινήσεις, οι παρεμβάσεις και τα σενάρια γύρω από το πολιτικό του μέλλον τροφοδοτούν μια διαρκή συζήτηση για το εάν μπορεί να υπάρξει νέος φορέας, νέα συσπείρωση ή νέα ηγεμονία απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση.
Ο ίδιος ο Κασσελάκης, άλλωστε, είχε πρόσφατα αναφερθεί σε σχέδια και νύξεις για νέο σχήμα, στο οποίο ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν, κατά τους ισχυρισμούς του, να λειτουργήσουν ως «συνιστώσες». Οι αναφορές αυτές είχαν ήδη προκαλέσει αντιδράσεις και είχαν αναδείξει το μέγεθος της καχυποψίας που επικρατεί ανάμεσα στους διαφορετικούς παίκτες του χώρου.
Το αποτέλεσμα είναι ένα σκηνικό πολιτικού βέρτιγκο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητά νέο ρόλο μετά τις διαδοχικές διασπάσεις και απώλειες. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πείσει ότι είναι ο βασικός εκφραστής της αντιπολίτευσης. Οι Δημοκράτες του Κασσελάκη επιμένουν στην αυτονομία τους. Η Νέα Αριστερά κινείται μέσα σε δικές της αντιφάσεις. Και πάνω από όλα αυτά πλανάται το ενδεχόμενο μιας νέας πρωτοβουλίας Τσίπρα, που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει και κανείς δεν μπορεί πλήρως να ελέγξει.
Χωρίς πυξίδα
Η υπόθεση των φημών για Κασσελάκη και ΠΑΣΟΚ μπορεί να έκλεισε επικοινωνιακά με μια ηχηρή διάψευση, πολιτικά όμως αφήνει πίσω της ένα ευρύτερο ερώτημα: ποιος εκφράζει τελικά την Κεντροαριστερά και με ποια στρατηγική;
Διότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αν υπήρξε ή δεν υπήρξε επικοινωνία. Το πρόβλημα είναι ότι ο χώρος εμφανίζεται διαρκώς εγκλωβισμένος σε σενάρια κορυφής, προσωπικές κινήσεις, εσωτερικούς ανταγωνισμούς και αναζητήσεις ηγεσίας. Αντί να παράγει καθαρό πολιτικό σχέδιο, συχνά αναλώνεται σε συζητήσεις για το ποιος θα συνεργαστεί με ποιον, ποιος θα μετακινηθεί πού και ποιος θα διεκδικήσει την επόμενη ημέρα.
Η Κεντροαριστερά, λοιπόν, δεν βρίσκεται απλώς σε φάση ανασύνταξης. Βρίσκεται σε φάση βέρτιγκο. Και όσο δεν αποκτά καθαρή πυξίδα, τόσο κάθε φήμη, ακόμη και όταν διαψεύδεται, θα λειτουργεί ως καθρέφτης της βαθύτερης αδυναμίας της.
