Η Ελλάδα, πιθανόν και λόγω του καπνίσματος, είναι η πρώτη χώρα σε συχνότητα καρκίνου ουροδόχου κύστεως στους άντρες στην Ευρώπη, ως εκ τούτου η πρωτογενής πρόληψη είναι η καταπολέμηση του καπνίσματος...δηλώνει σε συνέντευξη που παραχωρεί στο Πρακτορείο Fm και στη δημοσιογράφο Τάνια Μαντουβάλου ο καθηγητης Παθολογίας Ογκλογίας ΕΚΠΑ αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ογκολόγων Παθολόγων Ελλάδος ΕΟΠΕ Αριστοτέλης Μπάμιας, με αφορμή το Μήνα Ευαισθητοποίησης για τον Καρκίνο της Ουροδόχου Κύστης, που είναι ο μήνας που διανύουμε. Ο καθηγητής προειδοποιεί ότι το κάπνισμα αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα κινδύνου όχι μόνο για την εμφάνιση της νόσου, αλλά και για την εξέλιξή της, καθώς όπως εξηγεί, υπάρχουν δεδομένα που δείχνουν ότι όταν ένας ασθενής συνεχίζει να καπνίζει μετά τη διάγνωση, επηρεάζεται αρνητικά η αποτελεσματικότητα των θεραπειών. «Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστης παρά το γεγονός ότι είναι ο 10ος συχνότερος καρκίνος παγκοσμίως και έναν από τους συχνότερους στην Ευρώπη και στην χώρα μας, παραμένει «υποεκτιμημένος», γιατί στο 75% των περιπτώσεων είναι επιφανειακός και ο κίνδυνος μεταστάσεων και απειλής της ζωής είναι πολύ χαμηλός. Παρόλα αυτά είναι μια νόσος, η οποία μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα ζωής των ασθενών, γιατί χρειάζεται συχνές κυστεοσκοπήσεις, τοπικές επεμβάσεις, ενδεχομένως ενδοκυστικές εγχύσεις, ενώ σε ένα 30% των ασθενών μπορεί να χρειαστεί να γίνει και κυστεκτομή, η οποία είναι μια ακρωτηριαστική επέμβαση».
Και οι πιο δύσκολες περιπτώσεις μεταστατικού καρκίνου μετατρέπονται σε χρόνιο νόσημα
Υπάρχουν πρώιμα συμπτώματα που συχνά ο κόσμος αγνοεί και έτσι οδηγείται σε καθυστερημένη διάγνωση, ερωτάται ο καθηγητής. «Ένα σύμπτωμα το οποίο, οι συνάνθρωποί μας δεν πρέπει ποτέ να αγνοήσουν είναι η αιματουρία. Στην πρώτη εμφάνισή της κανείς πρέπει να καταφύγει στον ουρολόγο. Δυστυχώς, αυτό δεν γίνεται πάντοτε, ειδικά οι γυναίκες μπορεί να θεωρήσουν ότι είναι μια κυστίτιδα, μια ουρολοίμωξη, γενικώς μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι είναι μια πέτρα. Βεβαίως μπορεί να είναι όλα αυτά, όμως μπορεί να είναι και καρκίνος του ουρολογικού συστήματος, ο οποίος, εφόσον διαγνωστεί έγκαιρα, είναι στην πλειονότητά του ιάσιμος».
Την ίδια ώρα, συγκλονιστικές χαρακτηρίζει ο κ. Μπάμιας τις εξελίξεις σε όλο το φάσμα της νόσου, «είτε αφορά διάγνωση, όπου έχει συντελεστεί τεράστια πρόοδος στο πώς ο ουρολόγος θα βρει τον καρκίνο, είτε αφορά θεραπεία, η οποία μπορεί να είναι χειρουργική, λαπαροσκοπική, ακτινοθεραπευτική, φαρμακευτική. Η μεγάλη πρόκληση είναι η διενέργεια επεμβάσεων με όσο το δυνατόν μικρότερη για τον ασθενή αναπηρία. Στη δε φαρμακευτική θεραπεία, η οποία χρησιμοποιείται και στην εντοπισμένη, αλλά και στη μεταστατική νόσο, πλέον έχουμε μια κοσμογονία. Ακόμα και οι πιο δύσκολες περιπτώσεις μεταστατικού καρκίνου μετατρέπονται σιγά-σιγά σε ένα χρόνιο νόσημα».
