Όταν αρχίζουμε να νιώθουμε ότι κάτι όμορφο χτίζεται, εκείνος κάνει πίσω. Κι ενώ όλα δείχνουν πως η σχέση έχει προοπτική, ξαφνικά απομακρύνεται, κλείνεται στον εαυτό του και... εξαφανίζεται.
Είναι η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι ίσως έχουμε μπλέξει με έναν «puffer fish», τον τύπο που φουσκώνει από φόβο και τρέχει μακριά ακριβώς τη στιγμή που πάμε να τον πλησιάσουμε.
Τι είναι πραγματικά ο «puffer fish» στις ανθρώπινες σχέσεις
Ο όρος προέρχεται από το αγκαθωτό ψάρι που φουσκώνει όταν απειλείται. Στις ανθρώπινες σχέσεις, περιγράφει εκείνους που αλλάζουν απότομα συμπεριφορά όταν κάποιος δείχνει ενδιαφέρον για αυτούς. Μπορεί να φαίνονται τρυφεροί, διαθέσιμοι και ανοιχτοί, αλλά μόλις νιώσουν ότι η σχέση βαθαίνει, απομακρύνονται. Η θεραπεύτρια Kati Morton, που έκανε γνωστό τον όρο, παραδέχεται ότι η ίδια ακολουθούσε αυτό το μοτίβο στα νεανικά της χρόνια, διώχνοντας όσους προσπαθούσαν να τη γνωρίσουν πραγματικά.
Το «puffer fishing» δεν περιορίζεται μόνο στις ερωτικές σχέσεις. Μπορεί να εμφανιστεί σε φιλίες ή ακόμα και σε οικογενειακούς δεσμούς, δημιουργώντας ένα μοτίβο συνεχούς αποστασιοποίησης. Η ψυχοθεραπεύτρια Julie Newman εξηγεί ότι το άτομο που λειτουργεί έτσι αρχίζει να αποφεύγει την επικοινωνία, να καθυστερεί να απαντήσει, να σταματά να κάνει σχέδια ή να δείχνει ενδιαφέρον. Σε πιο ακραίες περιπτώσεις, μπορεί να εξαφανιστεί εντελώς, αφήνοντας τον άλλον να αναρωτιέται τι συνέβη.
Οι βαθύτερες αιτίες συχνά κρύβονται σε παλιές πληγές. Όπως σημειώνει η Morton, πολλοί έχουν μάθει από την οικογένεια ή από προηγούμενους συντρόφους ότι οι στενές σχέσεις είναι απρόβλεπτες ή γεμάτες κριτική. Έτσι, η απομάκρυνση λειτουργεί σαν μηχανισμός αυτοπροστασίας, όσο κι αν πληγώνει τον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους.
Μήπως είμαστε εμείς το «puffer fish»; Και τι κάνουμε αν βγαίνουμε με έναν;
Αν παρατηρούμε ότι σαμποτάρουμε σχέσεις που έχουν σημασία για εμάς, ίσως χρειάζεται να σταθούμε για λίγο και να δούμε τι πραγματικά φοβόμαστε. Η Morton προτείνει να μιλήσουμε ανοιχτά στον σύντροφό μας, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα συγκρουστούμε. Μπορεί να εκπλαγούμε από την ωριμότητα και τη διάθεση για κατανόηση που θα δείξει. Μπορεί επίσης να έχουμε παρερμηνεύσει μια συμπεριφορά του, θεωρώντας την απειλή ενώ δεν ήταν.
Κι αν ο άλλος είναι το «puffer fish»; Τότε αναγνωρίζουμε την απόστασή του χωρίς να την ονοματίζουμε ως θυμό. Του λέμε ότι τον βλέπουμε πιο απόμακρο και περιμένουμε να δούμε αν θα ανταποκριθεί. Από εκεί και πέρα, μιλάμε με ειλικρίνεια για το πώς νιώθουμε. Αν όμως δεν υπάρχει δέσμευση, διάρκεια ή διάθεση από την άλλη πλευρά, ίσως χρειαστεί να αναρωτηθούμε αν αξίζει να συνεχίσουμε να επενδύουμε σε μια σχέση που μας αφήνει να φουσκώνουμε από προσδοκίες και να ξεφουσκώνουμε από απογοήτευση.
