Η θλίψη για τον θάνατο ενός κατοικίδιου μπορεί να είναι εξίσου έντονη και να έχει την ίδια διάρκεια με εκείνη για την απώλεια ενός συγγενή, δείχνει έρευνα, επιβεβαιώνοντας αυτό που πολλοί ήδη γνωρίζουν για τον δεσμό με τα... ζώα τους.
Άτομα που πενθούν την απώλεια ενός κατοικίδιου μπορούν να εμφανίσουν παρατεταμένη διαταραχή πένθους (PGD), μια κατάσταση ψυχικής υγείας που προκαλείται από τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLOS One.
Η PGD μπορεί να διαρκέσει πολλούς μήνες ή και χρόνια και συχνά συνοδεύεται από έντονη στεναχώρια και απόγνωση, δυσκολίες στην κοινωνική συναναστροφή και στην καθημερινότητα, καθώς και από το αίσθημα ότι «ένα κομμάτι του εαυτού σου έχει πεθάνει». Σήμερα, διάγνωση μπορεί να λάβει μόνο όποιος πενθεί την απώλεια ανθρώπου. Ωστόσο, ο καθηγητής που υπογράφει τη μελέτη προτείνει να επεκταθούν οι διαγνωστικές οδηγίες ώστε να περιλαμβάνουν και τα κατοικίδια.
Η έρευνα —μια δημοσκόπηση σε 975 ενήλικες στο Ηνωμένο Βασίλειο— διαπίστωσε ότι το 7,5% όσων έχασαν κατοικίδιο πληρούσαν τα διαγνωστικά κριτήρια για PGD, ποσοστό παρόμοιο με εκείνο όσων έχασαν έναν στενό φίλο. Το ποσοστό ήταν ελαφρώς χαμηλότερο από εκείνο μετά τον θάνατο παππού/γιαγιάς (8,3%), αδελφού/αδελφής (8,9%) ή ακόμη και συντρόφου (9,1%).
Σημαντικά υψηλότερα ποσοστά καταγράφηκαν μόνο σε όσους έχασαν γονείς (11,2%) ή παιδιά (21,3%).
Περίπου ένας στους πέντε από όσους είχαν βιώσει τόσο απώλεια κατοικίδιου όσο και ανθρώπου δήλωσε ότι η πρώτη ήταν πιο οδυνηρή, παρά το γεγονός ότι προηγούμενες μελέτες δείχνουν πως πολλοί αισθάνονται ντροπή, αμηχανία ή απομόνωση όταν εκφράζουν θλίψη για τον θάνατο ενός ζώου.
Η μελέτη εκτιμά ότι μία στις 12 περιπτώσεις PGD στο Ηνωμένο Βασίλειο οφείλεται στον θάνατο κατοικίδιου, δεδομένου ότι περίπου οι μισοί ενήλικες έχουν ζώα συντροφιάς και ότι το προσδόκιμο ζωής τους είναι σαφώς μικρότερο από των ανθρώπων.
Ο συγγραφέας της μελέτης, Philip Hyland, καθηγητής Ψυχολογίας στο Maynooth University, δήλωσε ότι τα συμπτώματα της βαριάς θλίψης για ένα κατοικίδιο ταυτίζονται πλήρως με εκείνα μετά την απώλεια ανθρώπου, χωρίς διαφορά στον τρόπο που βιώνονται.
Όπως είπε, τα ευρήματα παρέχουν «συνεπή και πειστικά στοιχεία» ότι το πένθος για ένα κατοικίδιο είναι εξίσου νόμιμο, καλώντας σε επέκταση των οδηγιών διάγνωσης της PGD.
Ο Hyland σημείωσε ότι οι ισχύουσες οδηγίες δεν επιτρέπουν τη διάγνωση PGD μετά τον θάνατο κατοικίδιου, «όμως τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να βιώσουν κλινικά σημαντικά επίπεδα πένθους μετά την απώλεια ζώου, σε ποσοστά συγκρίσιμα με ανθρώπινες απώλειες που θεωρούνται “νόμιμοι” παράγοντες κινδύνου για PGD».
