Η ηθοποιός Μαρία Κίτσου.άνοιξε την καρδιά της, μιλώντας για την κατάθλιψη, τα “χαμένα χρόνια” της ζωής της και τον λόγο που έχει μοιραστεί κατά καιρούς τα βιώματά της δημόσια, όπως στην περίπτωση με το bullying για τα...παραπάνω κιλά.
«Έγινα ηθοποιός από μια ανάγκη μου να εκφραστώ, να γνωρίσω κάτι καινούριο. Εννοείται πως θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή. Εκείνη τη μέρα κήδεψα τον πατέρα μου. Ήτανε αδιανόητο. Θυμάμαι να είμαι, όπως πρέπει, αλλά, όταν έφευγα από τη σκηνή, έκλειναν τα φώτα, θυμάμαι να καταρρέω και να με μαζεύουν τα παιδιά», αφηγείται η Μαρία Κίτσου.
«Ο μπαμπάς μου δεν πρόλαβε να με δει επαγγελματικά, πρόλαβε να με δει στις παραστάσεις του Εθνικού, στις εξεταστικές μας, στις πτυχιακές μας. Θυμάμαι στις πτυχιακές τραγουδάγαμε το “Tu vuò fa l’americano” και τραγούδαγε κι αυτός, με είχε πάρει, χορεύαμε, γιατί ήταν διαδραστικό με το κοινό, οπότε με είχε δει», θυμάται χαρακτηριστικά η ηθοποιός.
Οι Άγριες Μέλισσες και ο ρόλος που της άλλαξε τη ζωή
«Το ότι ανοίξαμε τον δρόμο με τις “Άγριες Μέλισσες” στο να έρθουν θεατρικοί ηθοποιοί στην τηλεόραση είναι ένα μεγάλο κομπλιμέντο. Δεν ξέρω σε πόσο βαθμό είναι αλήθεια. Συνέβη όμως. Οι “Άγριες Μέλισσες” είναι τεράστιο κεφάλαιο, ακόμα και τώρα δηλαδή, πέρα από την αγάπη του κόσμου, που τη βιώνω συνέχεια, δεν το συζητώ, είμαι ευγνώμων, εγώ γυρνάω πίσω με πολύ ωραία συναισθήματα», δηλώνει η Μαρία Κίτσου.
«Ο ρόλος της Λενιώς μου έδωσε πολλά αλλά μου στέρησε κιόλας, ήτανε σχεδόν θυσία. Όσα χρόνια έπαιζα τις “Μέλισσες”, δεν βγήκα από το σπίτι ούτε μια φορά για να διασκεδάσω. Είχα τέτοιο όγκο, είχα τόσο διάβασμα, είχα τόση δουλειά να κάνω σε πρόβες, σε επίπεδο προβών, που δεν χάρηκα τίποτα. Δεν χάρηκα ούτε την αναγνωρισιμότητα που χάρηκαν άλλα παιδιά, δηλαδή ήμουνα σπίτι, γύρισμα, γύρισμα, σπίτι, διάβασμα, θέατρο, κοιμόμουν τρεις ώρες κάθε κάθε μέρα, κόντεψα να τρελαθώ. Έπαθα burnout, έπαθα υπερκόπωση», παραδέχεται.
