Στο μπέιζμπολ υπάρχει ένα κλασικό τελετουργικό ανδρικής έντασης: μια μπαλιά περνάει επικίνδυνα κοντά από τον παίκτη με το ρόπαλο, εκείνος θυμώνει, πετάει το κράνος, ορμάει προς τον παίκτη που την έριξε και όλοι περιμένουν σπρωξίματα, πάγκους που αδειάζουν και λίγη καλοκαιρινή αμερικανική τεστοστερόνη.
Οι Portland Pickles αποφάσισαν να το κάνουν λίγο πιο χρήσιμο για τον κουίρ πολιτισμό.
Σε θεματική βραδιά με τίτλο Heated Riv-Dill-ry Night, εμπνευσμένη από το κουίρ αθλητικό ρομάντζο Heated Rivalry, η ομάδα έστησε μια ψεύτικη σύγκρουση στο γήπεδο. Μόνο που, όταν οι δύο άνδρες συναντήθηκαν στο κέντρο και άρχισαν να σπρώχνονται, από τα ηχεία ακούστηκε το All the Things She Said των t.A.T.u. και η σκηνή πήρε τη μόνη λογική κατεύθυνση: ο ένας πήδηξε στην αγκαλιά του άλλου και οι δυο τους φιλήθηκαν μπροστά στο κοινό.
Το γήπεδο ξέσπασε. Όχι σε αποδοκιμασίες, όχι σε αμηχανία, όχι σε εκείνο το παλιό «τι βλέπουμε τώρα;» βλέμμα των αθλητικών κερκίδων. Ξέσπασε σε ενθουσιασμό. Για λίγα δευτερόλεπτα, το κλασικό ξέσπασμα του μπέιζμπολ που συνήθως υπόσχεται καβγά έγινε camp, ρομαντικό και απολύτως viral.
Η βραδιά ήταν μέρος της συνηθισμένης τρέλας των Portland Pickles, μιας ομάδας που έχει χτίσει τη φήμη της πάνω σε θεματικές βραδιές, λογοπαίγνια και μια σχεδόν επίσημη άρνηση να πάρει το μπέιζμπολ υπερβολικά σοβαρά. Αυτή τη φορά, όμως, το αστείο είχε και πολύ συγκεκριμένη ποπ αναφορά: το Heated Rivalry, τη σειρά για δύο αντίπαλους παίκτες χόκεϊ, τον Shane Hollander και τον Ilya Rozanov, που μετατρέπει τον αθλητικό ανταγωνισμό σε κρυφή ερωτική ιστορία.
Η σειρά, βασισμένη στα βιβλία της Rachel Reid, έγινε φαινόμενο ακριβώς επειδή πήρε έναν κόσμο χτισμένο πάνω στην ανδρική σκληρότητα, τον ιδρώτα, τους τραυματισμούς και τον ανταγωνισμό, και τον διάβασε ως χώρο επιθυμίας. Το χόκεϊ έγινε κουίρ μελόδραμα. Η κόντρα έγινε σχέση. Τα αποδυτήρια έγιναν αφηγηματική μηχανή. Και το κοινό, όπως φάνηκε, ήταν απολύτως έτοιμο.
Οι Pickles το κατάλαβαν καλύτερα από πολλές μεγάλες λίγκες. Δεν έκαναν απλώς μια Pride θεματική βραδιά με προϊόντα στα χρώματα του ουράνιου τόξου και μια γενική δήλωση συμπερίληψης. Πήραν ένα από τα πιο φορτισμένα, μάτσο κλισέ του μπέιζμπολ το «ορμάω στον πίτσερ και το γύρισαν ανάποδα. Εκεί που το σώμα κανονικά πάει να χτυπήσει, πήγε να φιλήσει.
Οι δύο άνδρες που συμμετείχαν στο στιγμιότυπο ήταν ο Andrew Bloom και ο Patrick Spurrier, μέλη της LGBTQ+ κοινότητας του Πόρτλαντ. Μετά το βίντεο που σάρωσε στο διαδίκτυο, ο Spurrier το ανέβασε σε story στο Instagram, γράφοντας ότι θα ήθελε πολύ να είχε δει μια τέτοια αναπαράσταση όταν ήταν παιδί.
Και αυτή είναι ίσως η πιο ωραία πλευρά της ιστορίας. Γιατί το στιγμιότυπο είναι αστείο, ελαφρύ, σχεδόν γελοίο με τον καλύτερο τρόπο. Όμως η ελαφρότητα δεν σημαίνει ότι δεν έχει σημασία. Υπάρχει κάτι πολύ καθαρό στο να βλέπεις ένα αμερικανικό γήπεδο να πανηγυρίζει ένα γκέι φιλί όχι ως «μήνυμα», όχι ως μάθημα, όχι ως σοβαρή εκπαιδευτική στιγμή, αλλά ως το απολαυστικότερο αστείο φινάλε της βραδιάς.
Το αστείο λειτουργεί επειδή όλοι ξέρουν τον κώδικα. Στο μπέιζμπολ, η ένταση ανάμεσα σε πίτσερ και μπάτερ είναι σχεδόν τελετουργία. Το κοινό ξέρει πότε πρέπει να περιμένει καβγά. Οι παίκτες ξέρουν πώς να στηθούν. Ο εκφωνητής ξέρει πώς να χτίσει την απορία. Και εδώ, ακριβώς τη στιγμή που όλοι περίμεναν το γνωστό σενάριο, η σκηνή άλλαξε είδος: από αθλητικό ξύλο έγινε κουίρ ρομαντική κομεντί.
Η επιλογή του All the Things She Said έκανε το πράγμα ακόμη πιο τέλειο. Ένα τραγούδι που κουβαλά τη δική του μπερδεμένη ποπ ιστορία γύρω από την κουίρ επιθυμία, το θέαμα και την κατασκευή, μπήκε σαν σήμα ότι το γήπεδο δεν έπαιζε πια απλώς μπέιζμπολ. Έπαιζε με την εικόνα του ίδιου του αθλητισμού: ποιος θυμώνει, ποιος αγγίζει ποιον, ποια σώματα επιτρέπεται να γίνουν θέαμα και πόσο γρήγορα η ένταση μπορεί να μετατραπεί σε φιλί.
Το καλύτερο είναι ότι το κοινό δεν χρειάστηκε καμία εξήγηση. Κατάλαβε αμέσως τη σκηνή, όπως καταλαβαίνει κανείς ένα πετυχημένο διαδικτυακό αστείο πριν προλάβει να το αναλύσει. Ο καβγάς ήταν ψεύτικος, το φιλί ήταν αληθινό ως εικόνα, και η χαρά του γηπέδου ήταν ίσως το πιο απλό επιχείρημα υπέρ του να αφήνονται οι κουίρ αθλητικές φαντασιώσεις να παίζουν και εκτός οθόνης.
Η φάση των Portland Pickles δείχνει και κάτι ακόμη: το κουίρ αθλητικό κοινό δεν ζητά πάντα από τον αθλητισμό να γίνει σοβαρός, διδακτικός ή προσεκτικά αποστειρωμένος. Καμιά φορά ζητά απλώς να πάρει τα παλιά μάτσο κλισέ και να τα κάνει πιο αστεία, πιο σέξι, πιο camp, πιο δικά του. Να πάρει τον καβγά και να τον κάνει φιλί. Να πάρει το σημείο του πίτσερ και να το κάνει σκηνή.
Γι’ αυτό και η βραδιά πέτυχε. Δεν φοβήθηκε το αστείο. Δεν φοβήθηκε την υπερβολή. Δεν φοβήθηκε ότι οι αθλητικοί χώροι πρέπει να είναι πάντα σεμνοί όταν μιλούν για κουίρ ορατότητα. Αντίθετα, έδειξε ότι καμιά φορά η καλύτερη αναπαράσταση δεν είναι η πιο σοβαρή, αλλά η πιο χαρούμενη. Αυτή που κάνει το κοινό να ουρλιάζει, να γελάει, να ανεβάζει το βίντεο και να σκέφτεται, έστω για ένα δευτερόλεπτο, ότι το γήπεδο μπορεί να χωράει πολύ περισσότερα σενάρια απ’ όσα του επέτρεπαν παλιά.
Και τώρα η μπάλα περνάει αλλού. Οι Boston Red Sox ετοιμάζουν τη δική τους Heated Rivalry Night στο Fenway Park. Μετά τους Portland Pickles, ο πήχης ανέβηκε επικίνδυνα. Ένα απλό θεματικό δώρο δεν αρκεί πια. Το κουίρ αθλητικό ίντερνετ έχει δει τον μπάτερ να ορμά στον πίτσερ και να καταλήγει στην αγκαλιά του.
