Στην αίθουσα του δικαστηρίου οδηγήθηκε εκ νέου η διαμάχη του Μάρκου Σεφερλή με τον κουμπάρο και πρώην στενό του συνεργάτη, τον οποίο κατηγορεί για υπεξαίρεση του ποσού των... 350.000 ευρώ.
Η υπόθεση, που αφορά την οικονομική εκμετάλλευση και την κατάχρηση εμπιστοσύνης εις βάρος του γνωστού ηθοποιού, εξετάζεται σε δεύτερο βαθμό σήμερα, έπειτα από έφεση που άσκησε ο κατηγορούμενος κατά της πρωτόδικης απόφασης, η οποία του είχε επιβάλει ποινή κάθειρξης πέντε ετών.
Λίγο πριν περάσει το κατώφλι της δικαστικής αίθουσας, ο Μάρκος Σεφερλής παραχώρησε δηλώσεις στην κάμερα της εκπομπής «Super Κατερίνα». Εμφανώς φορτισμένος, ο κωμικός πρωταγωνιστής ξεκαθάρισε πως το μεγαλύτερο πλήγμα για τον ίδιο δεν είναι το οικονομικό σκέλος, αλλά η ηθική προδοσία από έναν άνθρωπο με τον οποίο τον συνέδεαν 45 χρόνια κοινής πορείας.
Όταν ρωτήθηκε για την αντίδραση που θα είχε αν ερχόταν πρόσωπο με πρόσωπο με τον πρώην συνεργάτη του, ο Μάρκος Σεφερλής δήλωσε χαρακτηριστικά: «Θα ήθελα πολύ να μάθω τι θα μου έλεγε αυτός. Εγώ δεν έχω να πω τίποτα, ξέρει ποιος είμαι όλα αυτά τα χρόνια. Το ότι εκμεταλλεύτηκε τον κόπο, τον ιδρώτα αυτού του ανθρώπου και υπεξαίρεσε τόσα χρήματα, αυτά τα λέει όλα.
Από εκεί και πέρα όλα θα κριθούν εδώ στο δικαστήριο και ο ίδιος θα πάρει νομίζω και το μάθημά του, και ο κόσμος, ο περίγυρός μας θα καταλάβει ποιος είναι ποιος. Για μένα ξέρει ποιος είμαι, το έχω αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια με την πορεία μου γενικά στη ζωή, αλλά ήρθε η στιγμή να μάθουν και ποιος είναι ο άνθρωπος αυτός, τον οποίο είχα εμπιστευτεί, είχα στηριχτεί πάνω του, του είχα τυφλή εμπιστοσύνη, και όλο αυτό το εκμεταλλεύτηκε αντί να δείξει ευγνωμοσύνη για την εμπιστοσύνη που του είχα και για το πώς τον είχα γενικά στην εταιρεία μου».
«Με έπιασαν τα κλάματα»
Στη συνέχεια, ο ηθοποιός γύρισε τον χρόνο πίσω στην προηγούμενη συνεδρίαση, περιγράφοντας τη στιγμή που λύγισε κατά τη διάρκεια της κατάθεσής του: «Αλλά τι να κάνουμε, δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, για αυτό και τα δικαστήρια είναι γεμάτα, συμβαίνουν στη ζωή μας πολλά πράγματα. Πληγωνόμαστε, στεναχωριόμαστε, συνεχίζουμε, προχωράμε, πορευόμαστε με αυτούς τους ανθρώπους γύρω μας.
Την προηγούμενη φορά στο δικαστήριο που κατέθετα, με έπιασαν τα κλάματα. Δηλαδή δεν μπορούσα εκείνη τη στιγμή να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς έχει συμβεί με τον άνθρωπο αυτό που καθόταν πίσω μου και όλα αυτά τα χρόνια τον είχα μπροστά μου, στη ζωή μου μέσα».
