Η καθημερινότητα στην Τεχεράνη, έχει μετατραπεί σε μια διαρκή μάχη για ασφάλεια και επιβίωση, καθώς οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται για τρίτη εβδομάδα στο Ιράν.
Παρά τη συνεχιζόμενη σύγκρουση, εκατομμύρια Ιρανοί κάτοικοι παραμένουν στα σπίτια τους, προσπαθώντας να να παραμείνουν ασφαλείς από τους βομβαρδισμούς, ενώ ταυτόχρονα αγωνίζονται να συνεχίσουν την καθημερινότητά τους όσο η σύγκρουση μπαίνει στην τρίτη εβδομάδα.
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, μέχρι σήμερα έχουν προσωρινά μετακινηθεί περίπου 3,2 εκατομμύρια άνθρωποι, αριθμός που πιθανότατα θα αυξηθεί όσο συνεχίζεται ο πόλεμος.
Ωστόσο, παρότι πολλοί έχουν φύγει από την Τεχεράνη και άλλες μεγάλες πόλεις για να βρουν καταφύγιο σε αγροτικές περιοχές ή στα βόρεια βουνά, εκατομμύρια παραμένουν στα σπίτια τους παρά τους τακτικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς.
Η καθημερινότητα στο Ιράν υπό τους βομβαρδισμούς
Η 30χρονη Zeinab, και ο 33χρονος σύζυγός της, παραμένουν στην Τεχεράνη παρά τον κίνδυνο. «Η επιχείρησή μου στο διαδίκτυο έχει επιβραδυνθεί, πρώτα λόγω του μπλακ άουτ στο ίντερνετ τον Ιανουάριο και τώρα πάλι λόγω του πολέμου», λέει η σχεδιάστρια κοσμημάτων.
Το ζευγάρι περνά τα βράδια με φίλους, μετακινούμενοι από διαμέρισμα σε διαμέρισμα: «Κάθε βράδυ στις οκτώ συγκεντρωνόμαστε σε κάποιο σπίτι. Όλοι φέρνουν φαγητό ή γλυκό για να μοιραστούν. Μας βοηθά να κρατάμε το ηθικό ψηλά», αναφέρουν χαρακτηριστικά.

«Δεν θέλουμε αυτόν τον πόλεμο. Θέλουμε αλλαγή, αλλά όχι έτσι. Είμαστε κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αλλά δεν θέλουμε ούτε την επιστροφή της μοναρχίας. Το σύστημα είναι βαθύ και περίπλοκο. Ακόμα κι αν αλλάξει μια μέρα, δεν θα γίνει ξαφνικά και σίγουρα όχι με αυτόν τον πόλεμο», ξεκαθαρίζει η 30χρονη.
Την ίδια ώρα, ο 40χρονος Amir, ιδιοκτήτης μικρού καταστήματος στη νότια Τεχεράνη, εξηγεί: «Ο πόλεμος και η οικονομική κατάσταση επηρεάζουν άμεσα τη δουλειά μου. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να παραταθεί ο πόλεμος». Μαζί με τον συνάδελφό του, δηλώνει ότι η κατάσταση στις επιχειρήσεις είναι κρίσιμη, καθώς η πόλη συνεχίζει να βομβαρδίζεται.

Ο 30χρονος Mojtaba, ντοκιμαντερίστας, μένει στο υπόγειο του σπιτιού του για ασφάλεια. «Ακόμα και τα σπίτια δεν είναι ασφαλή από τις επιθέσεις. Νιώθουμε τους κραδασμούς των εκρήξεων σε όλη την πόλη», εξηγεί.
Ο 14χρονος μαθητής Moen περνά τις μέρες στο σπίτι, διαβάζοντας ή βλέποντας τηλεόραση, ενώ η 35χρονη Asal, σχεδιάστρια ρούχων, δηλώνει αποφασισμένη να μείνει στην Τεχεράνη. «Αυτό είναι το σπίτι μου και δεν φεύγω, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες», καταλήγει.
Παρά τη βία, την αβεβαιότητα και τις συνεχείς απειλές, οι κάτοικοι της Τεχεράνη δείχνουν αποφασιστικότητα να συνεχίσουν τη ζωή τους. Οι καθημερινές τους συνήθειες, η φροντίδα για την οικογένεια και η προσπάθεια να διατηρήσουν την εργασία και τα όνειρά τους αποτελούν μια σιωπηλή αντίσταση απέναντι στον φόβο και την καταστροφή, αποδεικνύοντας ότι ακόμα και σε συνθήκες πολέμου, η ανθρώπινη θέληση και η ελπίδα δεν σβήνουν εύκολα.
