Η δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ, η οποία εισήχθη στο νοσοκομείο στα τέλη Ιανουαρίου με πνευμονιόκοκκο, αποκάλυψε πως η κατάστασή της παρουσίασε επικίνδυνες επιπλοκές, επηρεάζοντας τόσο τους πνεύμονες όσο και την καρδιά.
Στο συγκινητικό της μήνυμα, η παρουσιάστρια τόνισε πως η σφοδρότητα της νόσου ήταν αναπάντεχη για το ιατρικό προφίλ της, ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει τη βαθιά της ευγνωμοσύνη στους ανθρώπους που στάθηκαν βράχοι δίπλα της: τον σύζυγό της Κώστα Μπακογιάννη, τον γιο τους, τη μητέρα της, καθώς και το ιατρικό προσωπικό που έδωσε μάχη για την αποκατάσταση της υγείας της.
Αναλυτικά η Σία Κοσιώνη έγραψε:
«Μετά από πολυήμερη νοσηλεία επέστρεψα, επιτέλους, ασφαλής και ήρεμη στο σπίτι και την οικογένεια μου.
“Υπεύθυνο” για την δοκιμασία που περάσαμε εγώ και οι άνθρωποί μου. ήταν το μικρόβιο του πνευμονιόκοκκου, το οποίο «υποτίθεται» δεν έπρεπε να χτυπήσει με τέτοια σφοδρότητα ένα άτομο του δικού μου προφίλ.
Κι όμως, το έκανε, με ό,τι επιπλοκή μάλιστα μπορούσε να προκαλέσει στους πνεύμονες και στην καρδιά.
Γι’ αυτό, -μετά λόγου γνώσεως πια- θέλω να σας παροτρύνω να αφήσετε τα «υποτίθεται» στην άκρη και να συζητήσετε με το γιατρό σας το ενδεχόμενο να θωρακιστείτε με το υπάρχον εμβόλιο, παρότι συστήνεται μόνο σε ευπαθείς ομάδες και σε άτομα πάνω από 65 ετών.
Μακάρι να μου το είχε πει κι εμένα κάποιος νωρίτερα και να μην είχα υποβληθεί σε αυτόν τον κίνδυνο και αυτήν την ταλαιπωρία.
Θέλω να εκφράσω μέσα από την καρδιά μου ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό του METROPOLITAN HOSPITAL που στάθηκαν δίπλα μου από τη πρώτη στιγμή με φροντίδα, ευθύνη και ευαισθησία.
Σε όλη μου την οικογένεια και ειδικά στον άνδρα μου, τον φύλακα άγγελό μου που έγινε 1000 κομμάτια για να είναι ταυτόχρονα παντού και δε με άφησε στιγμή να νιώσω μόνη και ευάλωτη.
Στον μικρό μας άγγελο τον Δήμο μας, που υπήρξε από την πρώτη στιγμή θαρραλέος και δυνατός. Στον ακοίμητο φρουρό μου, τη μαμά μου.
Αλλά και σε όλους εσάς φίλους, γνωστούς και αγνώστους που με σκεπάσατε με ένα ζεστό πέπλο αγάπης όλες αυτές τις δύσκολες μέρες χαρίζοντάς μου απλόχερα τεράστιες ποσότητες δύναμης και κουράγιου. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Τέλος, να μην ξεχάσω το αγγελάκι που εκείνη τη νύχτα πετούσε σίγουρα κάπου κοντά μας πάνω από το κέντρο της Αθήνας.
Εις το επανιδείν, λοιπόν, σύντομα ελπίζω, και να θυμάστε να φροντίζετε τους εαυτούς σας και όσους αγαπάτε. Τίποτα δεν είναι δεδομένο».
