Η Γκουντ σκοτώθηκε ενώ βρισκόταν στο αυτοκίνητό της, με την κυβέρνηση Τραμπ να υποστηρίζει ότι ο πράκτορας ενήργησε σε αυτοάμυνα, ενώ τοπικοί αξιωματούχοι επιμένουν ότι δεν υπήρχε απειλή.
Η υπόθεση έρχεται σε μια περίοδο που η ICE έχει αυξήσει θεαματικά την παρουσία της σε πόλεις και γειτονιές, με συλλήψεις σε δημόσιους χώρους και επιχειρήσεις που συχνά γίνονται μπροστά σε πολίτες. Από την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 2025, η υπηρεσία έχει πάρει κεντρικό ρόλο στην εκστρατεία μαζικών απελάσεων που είχε υποσχεθεί προεκλογικά. Μαζί της μεγάλωσαν και οι αντιδράσεις, καθώς κάτοικοι κινηματογραφούν συλλήψεις, οργανώνονται ομάδες παρακολούθησης, ενώ δεν λείπουν και οι εντάσεις επί τόπου.
Η ICE είναι ομοσπονδιακή υπηρεσία που εφαρμόζει τη νομοθεσία για τη μετανάστευση και διενεργεί έρευνες γύρω από την παράτυπη παραμονή στις ΗΠΑ. Συμμετέχει επίσης στις διαδικασίες απομάκρυνσης ανθρώπων που δεν έχουν χαρτιά ή δεν διαθέτουν νόμιμο καθεστώς. Δημιουργήθηκε το 2002, στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και τη σύσταση του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας.
Τι αρμοδιότητες έχουν οι πράκτορες της ICE για συλλήψεις;
Οι πράκτορες της ICE μπορούν να σταματούν, να κρατούν και να συλλαμβάνουν ανθρώπους που θεωρούν ότι βρίσκονται παράτυπα στις ΗΠΑ. Για να μπουν σε σπίτι ή άλλο ιδιωτικό χώρο, χρειάζονται δικαστικό ένταλμα υπογεγραμμένο από δικαστή.
Υπάρχουν και περιπτώσεις όπου μπορούν να κρατήσουν Αμερικανούς πολίτες, για παράδειγμα αν κάποιος παρεμποδίσει σύλληψη ή επιτεθεί σε αξιωματικό. Επιτρέπεται επίσης να προχωρήσουν σε κράτηση όταν εκτιμούν ότι υπάρχει λόγος ελέγχου για το καθεστώς παραμονής, κάτι που έχει οδηγήσει και σε περιστατικά όπου πολίτες κρατήθηκαν επειδή θεωρήθηκαν λανθασμένα μετανάστες χωρίς χαρτιά.
Πότε μπορεί η ICE να χρησιμοποιήσει βία;
Οι κανόνες για τη χρήση βίας από ομοσπονδιακούς πράκτορες βασίζονται στο Σύνταγμα των ΗΠΑ, στην ομοσπονδιακή νομοθεσία και στις οδηγίες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας. Η γενική αρχή είναι ότι θανατηφόρα βία επιτρέπεται μόνο ως έσχατη λύση, όταν υπάρχει απειλή για τη ζωή ή για σοβαρή σωματική βλάβη του ίδιου του πράκτορα ή τρίτων.
Στην πράξη, τα αμερικανικά δικαστήρια έχουν δώσει διαχρονικά μεγάλο περιθώριο κινήσεων σε αστυνομικούς και ομοσπονδιακούς αξιωματικούς για αποφάσεις που παίρνονται «στο πεδίο», σε δευτερόλεπτα, χωρίς τη δυνατότητα δεύτερης σκέψης. Εσωτερικό υπόμνημα του 2023 στο DHS προβλέπει ότι η θανατηφόρα βία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο όταν κρίνεται «απαραίτητη» και όταν υπάρχει «εύλογη πεποίθηση» ότι το πρόσωπο απέναντι συνιστά άμεση απειλή θανάτου ή σοβαρής σωματικής βλάβης.
Στην υπόθεση της Μινεάπολης, η Ρενέ Νικόλ Γκουντ σκοτώθηκε ενώ βρισκόταν στο τιμόνι. Η κυβέρνηση Τραμπ υποστηρίζει ότι ο πράκτορας πυροβόλησε για να προστατευτεί, ενώ οι τοπικές αρχές επιμένουν ότι δεν υπήρχε κίνδυνος. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε και πολιτικά, καθώς αξιωματούχοι της Μινεσότα προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, ζητώντας να εμποδιστεί η ανάπτυξη ομοσπονδιακών μεταναστευτικών κλιμακίων στην πολιτεία.
Πού δρα η ICE;
Η ICE δρα κυρίως στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αν και διαθέτει και προσωπικό στο εξωτερικό. Τυπικά, η ευθύνη για τη φύλαξη των συνόρων ανήκει σε άλλη υπηρεσία του ίδιου υπουργείου, την Customs and Border Protection (CBP). Στην πράξη όμως, τα όρια έχουν γίνει πιο θολά τα τελευταία χρόνια, καθώς η κυβέρνηση αξιοποιεί στελέχη από διαφορετικά ομοσπονδιακά σώματα για επιχειρήσεις που αφορούν τη μετανάστευση.
Στο πλαίσιο αυτό, πράκτορες της Border Patrol εμφανίζονται όλο και συχνότερα μακριά από τη συνοριακή γραμμή, συμμετέχοντας σε εφόδους και συλλήψεις μαζί με κλιμάκια της ICE. Παράλληλα, στην επιβολή εμπλέκονται κατά περίπτωση και άλλες ομοσπονδιακές υπηρεσίες, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η παρουσία ομοσπονδιακών δυνάμεων σε αστικές περιοχές.
Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί μεγάλα κλιμάκια σε πόλεις όπως το Λος Άντζελες και το Σικάγο. Η Μινεάπολη μπήκε επίσης στον χάρτη επιχειρήσεων, με την κυβέρνηση να μεταφέρει εκεί ενισχύσεις. Σύμφωνα με όσα έχουν αναφερθεί, η επιχείρηση προβλέπει την ανάπτυξη έως και 2.000 ομοσπονδιακών αξιωματικών στην περιοχή, σε συνεργασία με άλλες ομοσπονδιακές δυνάμεις.
Η διεύρυνση των επιχειρήσεων στο εσωτερικό έχει φέρει τους πράκτορες πιο κοντά σε κοινότητες που μέχρι πρότινος δεν έβλεπαν συχνά ομοσπονδιακές επιχειρήσεις μετανάστευσης. Αυτό εξηγεί και γιατί, σε αρκετές περιοχές, η παρουσία της ICE αντιμετωπίζεται πλέον όχι ως «διοικητική» υπόθεση, αλλά ως ένα ζήτημα δημόσιου χώρου, καθημερινότητας και, για τους επικριτές της, υπέρμετρης επίδειξης ισχύος.
Τι συμβαίνει σε όσους κρατά η ICE;
Όσοι συλλαμβάνονται από την ICE δεν ακολουθούν όλοι την ίδια διαδρομή. Σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται έλεγχος και το άτομο αφήνεται ελεύθερο μετά από ανάκριση ή εξακρίβωση στοιχείων. Σε άλλες, οδηγείται σε κράτηση και στη συνέχεια μεταφέρεται σε μεγαλύτερη δομή, από τις πολλές που λειτουργούν στις ΗΠΑ για υποθέσεις μετανάστευσης.
Η κυβέρνηση Τραμπ έχει δώσει έμφαση στο μέγεθος των απελάσεων. Σύμφωνα με όσα έχει ανακοινώσει, από τις 20 Ιανουαρίου έως τις 10 Δεκεμβρίου 2025 απελάθηκαν 605.000 άνθρωποι. Στο ίδιο διάστημα, η ομοσπονδιακή πλευρά υποστήριξε ότι 1,9 εκατομμύρια μετανάστες έφυγαν «οικειοθελώς», έπειτα από εκστρατεία που προέτρεπε όσους δεν έχουν χαρτιά να εγκαταλείψουν τη χώρα για να αποφύγουν σύλληψη και κράτηση.
Παράλληλα, τα κέντρα κράτησης παραμένουν κομβικός κρίκος του συστήματος. Στα τέλη Νοεμβρίου 2025, περίπου 65.000 άνθρωποι βρίσκονταν υπό κράτηση της ICE, σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε ερευνητικό πρόγραμμα του πανεπιστημίου Σίρακιουζ.
Δικηγόροι που χειρίζονται υποθέσεις μετανάστευσης λένε ότι, μετά από σύλληψη, μπορεί να χρειαστούν ημέρες μέχρι να μάθουν οικογένειες ή νομικοί σύμβουλοι πού έχει μεταφερθεί κάποιος. Η διαδικασία εντοπισμού γίνεται δυσκολότερη όταν ο κρατούμενος μετακινείται μεταξύ δομών, ή όταν η υπόθεση «περνά» από διαφορετικά κλιμάκια. Για πολλούς, η κράτηση είναι το στάδιο όπου ξεκινά η μάχη για το αν υπάρχει νομική βάση παραμονής ή αν η υπόθεση θα οδηγηθεί τελικά σε απέλαση.
Ποιες είναι οι επικρίσεις και τι αντιδράσεις συναντά η ICE;
Οι επιχειρήσεις της ICE έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις σε πολλές πόλεις. Κάτοικοι κινηματογραφούν συλλήψεις, ομάδες πολιτών παρακολουθούν κινήσεις πρακτόρων, ενώ ορισμένες αντιπαραθέσεις έχουν εξελιχθεί σε επεισόδια. Σε επιχειρήσεις στο Σικάγο, συλλογικότητες μέσων ενημέρωσης προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, καταγγέλλοντας υπερβολική χρήση βίας εναντίον δημοσιογράφων, θρησκευτικών λειτουργών και διαδηλωτών. Πρωτοβάθμιο δικαστήριο τους δικαίωσε, πριν η απόφαση ανατραπεί σε δεύτερο βαθμό.
Σημείο τριβής αποτελεί και η πρακτική πρακτόρων να καλύπτουν τα χαρακτηριστικά τους κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων. Το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας υποστηρίζει ότι αυτό γίνεται για την προστασία τους από στοχοποίηση και διαδικτυακή παρενόχληση. Οι επικριτές απαντούν ότι η ανωνυμία δυσχεραίνει τη λογοδοσία.
Ο πυροβολισμός στη Μινεάπολη δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Τον Οκτώβριο, στο Λος Άντζελες, καταγράφηκαν δύο περιπτώσεις όπου πράκτορες άνοιξαν πυρ εναντίον οδηγών. Οι αρχές είπαν ότι οι οδηγοί απείλησαν τους αξιωματικούς με τα οχήματά τους, ένας ισχυρισμός που επανέρχεται συχνά σε τέτοια επεισόδια και τροφοδοτεί τη δημόσια συζήτηση για τα όρια της χρήσης βίας.
Πώς βλέπουν οι Αμερικανοί την ICE και τις απελάσεις;
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μια κοινωνία διχασμένη. Περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς θεωρούν αναγκαία κάποια μορφή απελάσεων, ωστόσο η πλειοψηφία εκφράζει ανησυχία για την ένταση και τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται. Σε έρευνα του Οκτωβρίου, το 53% των ενηλίκων δήλωσε ότι η κυβέρνηση «το παρακάνει» στις απελάσεις, ενώ περίπου το ένα τρίτο τάχθηκε υπέρ της σημερινής προσέγγισης.
Η υπόθεση της Ρενέ Νικόλ Γκουντ έχει λειτουργήσει ως σημείο συμπύκνωσης αυτής της αντιπαράθεσης. Για τους επικριτές της ICE, δείχνει τι συμβαίνει όταν η επιβολή μεταναστευτικής πολιτικής μεταφέρεται μαζικά στον δημόσιο χώρο. Για την κυβέρνηση, αποτελεί ζήτημα αυτοάμυνας και εφαρμογής του νόμου. Σε κάθε περίπτωση, έχει ανοίξει εκ νέου τη συζήτηση για τα όρια της ομοσπονδιακής εξουσίας και το κόστος της στην καθημερινή ζωή των πόλεων.
